Het is een tragikomedie die zich in real-time voor onze ogen afspeelt. Terwijl ik dit schrijf, debatteert het Vlaamse onderwijsveld met de grootste ernst over de kostprijs van een laptop voor elke leerling – een discussie die aanvoelt als een echo uit 2005. Tegelijkertijd rolt Vlaams minister van Onderwijs Zuhal Demir met trots het smartphoneverbod op scholen uit, een maatregel die wordt verkocht als "bescherming" en "gezond verstand".

Een verhaal over moed, humor en de kracht van het compromis in de Belgische politiek

"Il n'y a pas trop de vin, mais trop de vins qui n'intéressent plus personne." Deze provocerende stelling van Patrick Mansuy, voormalig AI-ondernemer en nu revolutionair in de wijnindustrie, vat perfect samen wat er aan de hand is in de wijnwereld van 2025. Met zijn product Glou Time toont hij aan dat innovatie en traditie hand in hand kunnen gaan – als je maar durft te breken met conventies.

Wie door het centrum van Brussel wandelt, kan de lege etalages niet ontwijken. Met 2.570 leegstaande winkelpanden en een stijgend leegstandspercentage van 11,2% in 2025 bevindt onze hoofdstad zich in een retailcrisis. Terwijl de online verkopen in België met 6,7% groeien naar €17,4 miljard, daalt het fysieke winkelvolume met bijna 2%. Deze cijfers vertellen het verhaal van een sector in transitie, waar kleine onafhankelijke retailers vechten voor hun voortbestaan tegen de opkomst van e-commerce reuzen en internationale ketens.

We verplaatsen ons naar een zomerse namiddag in de jaren 40 voor Christus: twee herders – Tityrus en Meliboeus – liggen onder een breedgetakte beuk in het zonovergoten, welige Italiaanse landschap. Waar de een dankbaar zijn idyllische bestaan voortzet, moet de ander zijn land verlaten na een grillige politieke ingreep. In die verstilde dialoog, de opening van Vergilius’ Bucolica, verschuilt zich een hele wereld. Die wereld, ogenschijnlijk ver van de onze, biedt ons in 2025 een scherpzinnige spiegel – niet ondanks, maar juist dankzij haar rijkdom aan symboliek, poëtische gelaagdheid en verlangen naar harmonie middenin politieke chaos, angst en verlies.

Wist je dat de plastic fles waarin je paracetamol zit en de paracetamol zelf uit hetzelfde materiaal komen? Beide worden namelijk gemaakt van petroleum - ruwe olie. Dit lijkt misschien onlogisch, maar chemisch gezien delen veel plastics en medicijnen dezelfde bouwstenen. Deze overeenkomst heeft wetenschappers op een briljant idee gebracht: waarom gebruiken we plastic afval niet als grondstof voor medicijnen?

De geur van terpentijn en sigarettenrook hangt zwaar in het kleine atelier aan de rue de Bapaume. Jos Verdegem staart naar het doek voor hem - een melancholische clown, gevangen tussen lach en traan. Buiten galmen de geluiden van het bruisende Parijs van de Années Folles, maar binnen heerst een drukkende stilte. De 31-jarige kunstenaar uit Gent heeft een beslissing te nemen die zijn hele leven zal veranderen.

"Pornocrates" (1878) by Félicien Rops depicts a provocative woman leading a pig, symbolizing satire and social critique in fin de siècle Belgium.

De gaslantaarns flikkeren zwak in de Brusselse avondmist terwijl Paul Delvaux langzaam door de straten van de Foire du Midi wandelt. Het is oktober 1934, en de 37-jarige kunstenaar voelt zich verloren tussen zijn post-impressionistische landschappen en de roep van iets nieuws, iets ondefinieerlijks dat in zijn geest broeit.

Vorige week stond een vriend in de National Portrait Gallery voor Jenny Saville's monumentale Propped uit 1992. Een zelfportret van bijna 2 meter op 2 meter, waarin de kunstenaar zichzelf toont zoals vrouwen zichzelf zien - niet zoals mannen hen willen zien. Terwijl bezoekers om hem heen ongemakkelijk schuifelden, realiseerde hij zich dat hij getuige was van een artistieke revolutie die veel verder reikt dan de muren van dit Londense museum. In Saville's werk vind je namelijk niet alleen een nieuwe manier van schilderen, maar een fundamentele herdefiniëring van macht, representatie en lichamelijkheid.

Ergens in het vierde jaar voor Christus wandelde Diogenes van Sinope door de straten van Athene met een brandende lamp in klaarlichte dag. Toen omstanders vroegen wat hij deed, antwoordde hij: "Ik zoek een mens." Deze provocerende daad was meer dan theatrale filosofie – het was een fundamentele aanklacht tegen de bestaande orde, tegen de bureaucratie van conventies die het authentieke menselijke leven had verstikt.

Het was een regenachtige avond in Gent, zo’n avond waarop de stad haar geheimen niet prijsgeeft, tenzij je ze zoekt in de schaduw van een museum of het zachte licht van een nachtcafé. Ik dacht aan Hotsy Totsy, waar kunstenaars en filosofen elkaar vinden in het soort gesprek dat nergens naartoe hoeft te gaan, behalve misschien naar een schilderij dat je niet loslaat. Maar deze keer was het niet het café dat me riep, het was S.M.A.K., waar “Painting After Painting” als een levend organisme door de zalen kronkelde. Meer dan zeventig schilders, één tentoonstelling, en de vraag: is schilderkunst nu eindelijk dood, of leeft ze juist omdat ze telkens weer haar eigen graf overschildert?